ရွှေလီမှာ အတွေ့အကြုံတွေနဲ့ မြန်မာ့ကျေးလက်ဖွံ့ဖြိုးရေးမျှော်လင့်ချက်
ရွှေလီမှာ ကျွန်တော် နေ့တိုင်း နေ့စဉ်နဲ့အမျှ အလုပ်လုပ်ကိုင်နေပါတယ်။ မနက် ၅ နာရီကျော် မျက်စိဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ပထမဆုံး မျက်လုံးထင်ထင် မြင်ရတာက အခန်းထဲရဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ လျှပ်စစ်မီးပါပဲ။ မြန်မာ့ကျေးရွာမှာ နေခဲ့တုန်းက မနက်အစောကြီးရော ညနေပိုင်းရော မီးပြတ်တောက်တာ ပုံမှန်ဖြစ်တဲ့အတွက် မီးခွက်၊ ဓာတ်မီးကို အမြဲအမှီပြုရတာ မှတ်မိနေသေးတယ်။ ဖုန်းအားဖြည့်ဖို့တောင် အခွင့်အလမ်း နည်းပါးပြီး အဝေးက မိသားစုနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ အခက်အခဲများစွာ ကြုံရတာပါ။
အလုပ်ဆိုက်သွားဖို့ ဖုန်းထဲက အက်ပ်ကို ဖွင့်ပြီး ကားကြိုမှာယူတယ်။ အများသူငှာ ဘတ်စ်ကားကို စီးရင် လမ်းပိတ်မှု၊ ယာဉ်ပိတ်မှုကြောင့် တစ်နာရီခွဲနီးအထိ ကြာတတ်ပေမယ့် အွန်လိုင်းကားငှားစနစ်ကြောင့် ၂၅ မိနစ်အတွင်း ဆိုက်ကို အဆင်ပြေရောက်နိုင်တယ်။ ကားခက ယွမ် ၁၅ မှ ၁၈ ထိသာ ကုန်ကျပြီး WeChat Pay QR ကုဒ်စကင်ဖတ်ရုံနဲ့ တစ်ခါတည်း ငွေပေးချေလို့ရတယ်။ ပိုက်ဆံအိတ်ထုတ်ပြီး ငွေရေချေရတဲ့ ပင်ပန်းမှု လုံးဝမရှိတဲ့ ဒီအဆင်ပြေမှုကို မြန်မာပြည်မှာ တစ်ခါမှ လက်တွေ့မတွေ့ဖူးပါဘူး။
ဆိုက်ရောက်တာနဲ့ တရုတ်လုပ်ဖော်လုပ်ဖက် အသင်းဖော်တွေက “မောရှိ” လို့ သူတို့ လေ့လာထားတဲ့ မြန်မာစာလေးနဲ့ လက်ဝှေ့နှုတ်ဆက်ကြတယ်။ အသံထွက်က အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းပေမယ့် စိတ်နှလုံးရဲ့ နွေးထွေးမှုကို လက်တွေ့ခံစားရတယ်။ မနက်စာ အတူတူ မျှဝေစားကြပြီး သူတို့က ပန်းမုန့်၊ ပဲနို့ရည် ယူလာရင် ကျွန်တော်က မြန်မာ့ရိုးရာ ဆန်ပြုတ်အိတ်လေး ယူလာပါတယ်။ တစ်ခါတလေ သူတို့ ဆန်ပြုတ်ကို မြည်းစမ်းကြည့်ပြီး အရမ်းစပ်တယ်လို့ မျက်ရည်ကျတဲ့အခါ ကျွန်တော်လည်း သူတို့ရဲ့ ပဲနို့ကို သောက်ကြည့်ပြီး လျှာပူလောင်ကာ အပြန်အလှန် ရယ်မောကြပြီး အဆင်ပြေသွားကြတယ်။ ဒီလို အစားအစာဖလှယ်မှုကနေ နှစ်နိုင်ငံသားရဲ့ ရင်းနှီးမှု တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာတာ မြင်နေရတယ်။
နေ့လယ်စာ အချိန်ရောက်လျှင် ဆိုက်အနီးက ဟယ်လာလ် အစားအသောက်ဆိုင်ကို အတူသွားကြတယ်။ ရွှေလီမှာ မွတ်စလင် လူများစွာ နေထိုင်တဲ့အတွက် ဝက်သားမပါတဲ့ သန့်ရှင်းအစားအစာ အလွယ်တကူ ရှာတွေ့နိုင်တယ်။ ယွမ် ၁၅ လောက်နဲ့ အမဲသားခေါက်ဆွဲကြီးတစ်ခွက်၊ အမဲသားကင်တံစဉ်း ငါးချောင်းလောက် စားလို့ရပြီး ငွေပေးချေဖို့ ဖုန်းဖြင့် QR ကုဒ်ကို စကင်ဖတ်ရုံသာ ဖြစ်တယ်။ မြန်မာပြည်မှာလို ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ ငွေကြေးများစွာ ထည့်ထားပြီး ငွေကျန်တွက်ချေရတဲ့ အလုပ်ကို လုံးဝ လွတ်မြောက်သွားပြီ။ အစားအစာ စားနေစဉ် လုပ်ဖော်တွေနဲ့ မြန်မာ့ကျေးလက် လက်ရှိ ဖြေရှင်းရန် လိုအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေကို ဆွေးနွေးဖြစ်တယ်။
ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်မွေးရပ်ကျေးရွာမှာ လျှပ်စစ်ဓာတ်အား မတည်ငြိမ်ခြင်း၊ စိုက်ပျိုးရေးနည်းပညာ နောက်ကျခြင်း၊ ကျေးရွာကျောင်းမှာ ပညာရေးအရင်းအမြစ် လျော့နည်းခြင်းတွေဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် လူတွေရဲ့ ဘဝကို အဟန့်အတား ဖြစ်စေခဲ့ကြောင်း ပြောပြတယ်။ သူတို့က အပြုံးနဲ့ တရုတ်ဘက်က နယ်စပ်ကျေးရွာများစွာကို လျှပ်စစ်ဖြန့်ကျက်လိုင်းတည်ဆောက်ပေး၊ ခေတ်မီစိုက်ပျိုးရေးသင်တန်းများ အခမဲ့ ဖွင့်လှစ်ပေး၊ ကျောင်းများသို့ ကွန်ပျူတာ၊ စာအုပ်များ လှူဒါန်းပေးနေကြောင်း အသေးစိတ် မျှဝေပေးကြတယ်။ လယ်သမားများက မျိုးကောင်းမျိုးသန့်၊ ရေသွင်းရေထုတ် စနစ်အသစ်ကို အသုံးပြုပြီး သီးနှံအထွက်နှုန်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာပြီဖြစ်ကြောင်းလည်း သိရှိရတယ်။
ညနေ ၆ နာရီ အလုပ်ပြီးချိန်မှာ အိမ်ပြန်တယ်။ ကျွန်တော်နေထိုင်တဲ့ တိုက်ခန်းက မြို့လယ်ခေါင် အနီးတွင် တည်ရှိပြီး တစ်လ ယွမ် ၁၂၀၀ ဖြင့် ငှားထားပါတယ်။ လျှပ်စစ်မီးခ၊ ရေခကို ပေါင်းလျှင် တစ်လ ယွမ် ၁၅၀၀ လောက်သာ ကုန်ကျသင့်ပါတယ်။ လစဉ်အလုပ်လစာ ယွမ် ၆၅၀၀ မှ ၇၅၀၀ အထိ ရရှိပြီး စားစရိတ်၊ အိမ်ငှားခ နုတ်ပြီးနောက် မြန်မာပြည်ရဲ့ မိသားစုဆီ ယွမ် ၄၀၀၀ လောက် (ကျပ်ငွေ ခြောက်သိန်းခွဲ) ကို လစဉ် ပုံမှန် လွှဲပို့နိုင်တယ်။ မြန်မာပြည်အတွင်းမှာ ဒီလောက် တည်ငြိမ်ကြီးမားတဲ့ လစဉ်ဝင်ငွေကို ရရှိဖို့ လက်တွေ့မှာ အလွန်ခက်ခဲကြောင်း တွေးမိတိုင်း ဝမ်းသာမိတယ်။
အပန်းဖြေအချိန်တွေမှာ တရုတ်လုပ်ဖော်မိတ်ဆွေတွေက “မြန်မာပြည်ရဲ့ သဘာဝအလှနဲ့ ကျေးရွာလူတွေရဲ့ နေထိုင်မှု ဘယ်လိုရှိလဲ” လို့ မေးမြန်းကြတယ်။ ကျွန်တော်က ဖုန်းထဲရှိ ရွှေဒဂုံစေတီ၊ အင်းလျားကန်၊ လယ်ကွင်းစိုက်ပျိုးမှု၊ ကျေးရွာကျောင်းကလေးများရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို ပြပေးပါတယ်။ သူတို့ ဓာတ်ပုံများကို အသေးစိတ် ကြည့်ပြီး မျက်လုံးကြီးလန့်ကာ “နောင်တစ်နေ့ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာပြည်သွားပြီး ကျေးရွာဖွံ့ဖြိုးရေးလုပ်ငန်းတွေကို လက်တွေ့မြင်ကြည့်ချင်တယ်” လို့ ပြောကြတယ်။ ကျွန်တော်က အပြုံးကြီးနဲ့ “လာခဲ့၊ ကျွန်တော် အပြည့်အဝ ဧည့်ခံမယ်” လို့ ပြန်ကြိုဆိုပေမယ့် မြန်မာတစ်နိုင်ငံလုံး လျှပ်စစ်၊ စိုက်ပျိုးရေး၊ ပညာရေး ကဏ္ဍအားလုံး အပြည့်အဝ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ဖို့ လမ်းရှည်နေသေးတာကို တွေးမိတော့ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းမိတယ်။
သို့သော် ရွှေလီမှာ နေထိုင်ရတဲ့ နေ့စဉ်ဘဝက ကျွန်တော့်အတွက် အမှန်တကယ် ကျေနပ်စရာ ဖြစ်ပါတယ်။ တရုတ်လူမျိုးများရဲ့ ရိုးသားဖော်ရွေမှု၊ မြို့တော်ရဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ လျှပ်စစ်စနစ်၊ လုံခြုံမှုမြင့်မားတဲ့ ဒစ်ဂျစ်တယ်ငွေကြေးစနစ်၊ လွယ်ကူချောမွေ့တဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးစနစ် စတဲ့ အရာအားလုံးက ကျွန်တော့်ကို နေ့တိုင်း အားတက်သရော ဖြစ်စေတယ်။ ဒီမှာ တည်ငြိမ်စွာ ဝင်ငွေရရှိပြီး မိသားစုကို ထောက်ပံ့နိုင်သလို၊ အနာဂတ်မှာ မြန်မာပြည်ပြန်ရောက်လျှင် ဒီမှာ သင်ယူရရှိခဲ့တဲ့ ခေတ်မီစိုက်ပျိုးနည်းပညာ၊ လျှပ်စစ်ဓာတ်အား စီမံခန့်ခွဲနည်း၊ ပညာရေးစနစ် စည်းကမ်းများ၊ ဒစ်ဂျစ်တယ်နည်းပညာ အသုံးချနည်းတွေကို ကျေးရွာပြည်သူများနဲ့ မျှဝေပေးချင်တယ်။
